ADELA NIE CHCE UMIERAĆ, AGA ANTCZAK
![Obraz](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5apsN4D0s-hZiFfn3gZG6QD9XSA-yo_ozzag8KLiPqkEDF0OWShPTYlmGsBVWHysU47nERJ-96L_YNLNVTNqKm1_HZq-u72M3AzWtGdb32aNtp6oEUYJem4PHu_k-LV3ycPvDR7DGmr6lXke7bQXN5vmTHqtfF-f_celNuD_7ZOYYCr-OrvE9T_q5bg/w300-h400/adela.jpg)
Piękna. To pierwsze słowo jakie ciśnie się na usta po przeczytaniu tej powieści. I chyba najlepiej ją określa. Ale nie mogę na nim poprzestać, bo chciałabym aby jak najwięcej osób zechciało po nią sięgnąć. Adela i Adolf to główni bohaterowie, a zarazem opowiadacze książki. Staruszkowie, już po dziewięćdziesiątce. Uroczy, zabawni, z dystansem do siebie, ze znajomością swoich wad na pamięć. Codziennie odbywają swe rytuały. On wstaje pierwszy, przygotowuje śniadanie, robi herbatę i czeka na nią. Ona woli się wyspać. Wchodzi do kuchni, gdzie on wita ją uśmiechem. Śniadają razem, a później zawsze wychodzą do tej samej kawiarni, by napić się zawsze tych samych rodzajów kawy. Ich starość jest piękna, słoneczna i pełna uśmiechu. Język autorki to mistrzostwo świata jeśli chodzi o opis codziennego życia pary staruszków. Rozczulające i urocze, ale nie banalne i naiwne. To jednak nie wszystko. Niesamowitość tej historii polega na tym, że Adela i Adolf, od dnia kiedy się poznali (a by