niewypożyczalne

Lata 90, to okres transformacji w Polsce. Narodziny demokracji i wolnego rynku. Otwarte granice, szybkie zmiany ustrojowe i nie nadążające za tym nowo powstałe państwowe struktury oraz ogólny chaos stworzyły idealne warunki do rozwoju zorganizowanych grup przestępczych. Był to też czas wojny między mafią pruszkowską i wołomińską. Jednak dla wielu z nas lata 90-te, to czas najlepszych wspomnień.  Podróbki oryginalnych marek na bazarach, szeleszczący ortalion i walkman na kasety,  a także telewizory kineskopowe.  To także początki „Familiady”, „Koła Fortuny” czy „Randki w ciemno”.  Na prywatkach z magnetofonów kasetowych posłuchać można było przebojów takich jak; „Takie tango” Budki Suflera, „Prawy do lewego” Kayah i Bregović, „Gdy nie ma dzieci” Kultu czy „Niepokonani” Perfectu. W tych właśnie czasach przyszło pracować policjantom z toruńskiej komendy.  Komisarz Wiesław Świrski i podkomisarz Mirosław Cichoń zostają wezwani do zbadania zaginięcia syna wicewojewo...

 

Chciałabym spotkać Theo.  Choćby tylko pozdrowić go znad filiżanki kawy albo usiąść obok niego na ławeczce z widokiem na rzekę. Niech mi coś opowie. Niech pokaże jakiś mały cud, żebym się mogła nim zachwycić. Jego towarzystwo dałoby mi chwilę wytchnienia, otuchę   i radość w tych niespokojnych czasach. W nienachalnej religijności, lecz w   duchu prostej ewangelii umiałby mi wskazać właściwy kierunek.   Niech piszą, że ta powieść jest zbyt c ukrowa , że nierealna, że bajka. Potrzeba nam takich książek. Potrzeba nam takich jak Theo.

Jesień mnie cieniem zwiędłych drzew dotyka, Słońce rozpływa się gasnącym złotem. Pierścień dni moich z wolna się zamyka, Czas mnie otoczył zwartym żywopłotem. Ledwo ponad mogę sięgnąć okiem Na pola szarym cichnące milczeniem. Serce uśmierza się tętnem głębokiem. Czemu nachodzisz mnie, wiosno, wspomnieniem? Tak wiele ważnych spraw mam do zachodu, Zanim z mym cieniem zostaniemy sami. Czemu mi rzucasz kamień do ogrodu I mącisz moją rozmowę z ptakami? *Źródło : Poezje.net,   Jesień,  Leopold Staff    

Axl i Beatrice to para starszych Brytów, zamieszkująca małą wioskę w czasach po wojnach króla Artura. Nie potrafią zbyt wiele powiedzieć ani na swój temat ani na temat otaczającego ich świata. Tak jak wszyscy pozostali mieszkańcy wioski, niewiele pamiętają. Strzępy wspomnień co jakiś czas wynurzają się z mgły niepamięci, ale nigdy do końca nie są pewni czy były to prawdziwe historie czy też zwykłe sny. Mimo tego, kierowani takimi właśnie wyblakłymi obrazami , postanawiają wyruszyć na poszukiwanie swojego syna, bo wydaje im się, że mieli dziecko i że mieszka ono w innej wiosce… . To co będzie się działo podczas tej długiej podróży zostawiam już do odkrycia czytelnikom. Zapewniam jednak, że tajemnica, mrok, baśniowość, a do tego unosząca się wszędzie mgła niepamięci, tworzące niesamowity nastrój w tej powieści, pochłonie i Was. Jak zwykle Kazuo bada nas - ludzi. W swój niezwykle przewrotny sposób pyta: a co by było gdyby zabrać ludziom wspomnienia? Czy to byłoby dobre czy złe? I dlaczego...