X MUZA POLECA- PRZYPOMNIENIE O SEANSIE

-

Z okazji Dnia Matki



 Wszystkich chętnych zapraszamy na seans 26.05.2023 o godz. 16:30


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

HARUKI MURAKAMI, MIASTO I JEGO NIEUCHWYTNY MUR

-
Obraz
    Jeśli jesteście fanami Murakamiego, rozpoznacie go w tej książce bez problemu. Jest tu wszystko, co stanowi o jego wyjątkowości i rozpoznawalności. Oto młody chłopak zakochuje się w dziewczynie, która jest bardzo tajemnicza. Milczy, płacze, przytula się. Chce być jego, a jednocześnie nie może z nim być. Wszystko dlatego, że jak tłumaczy, jest jedynie cieniem siebie samej. I nie chodzi o żadną metaforę. Nastolatka twierdzi, że naprawdę jest tylko cieniem, a jej prawdziwe ja mieszka w dziwnym Mieście, otoczonym niezwykłym Murem. Dziewczyna znika. Mija wiele lat, a chłopak, który teraz stał się dorosłym już mężczyzną, sam trafia w końcu do tajemniczego miejsca, o którym mówiła mu ukochana. To Miasto otoczone Murem, w którym panują inne reguły życia. Bohater nie wie do końca, jak się tam znalazł, ale przez pewien czas jest w tym Mieście szczęśliwy. Im dłużej jednak w nim przebywa, tym więcej szczegółów zaczyna dostrzegać, a świat poza Murem zaczyna mieszać się z tym w jego gra...
Czytaj dalej »

MIŁOŚĆ OD PIERWSZEGO WEJRZENIA, WISŁAWA SZYMBORSKA

-
Obraz
Obo­je są prze­ko­na­ni, że po­łą­czy­ło ich uczu­cie na­głe. Pięk­na jest taka pew­ność, ale nie­pew­ność jest pięk­niej­sza. Są­dzą, że sko­ro nie zna­li się wcze­śniej, nic między nimi ni­g­dy się nie dzia­ło. A co na to uli­ce, scho­dy, ko­ry­ta­rze, na któ­rych mo­gli się od daw­na mi­jać? Chcia­ła­bym ich za­py­tać, czy nie pa­mię­ta­ją - może w drzwiach ob­ro­to­wych kie­dyś twa­rzą w twarz? ja­kieś ,,prze­pra­sza­m'' w ści­sku? głos ,,po­mył­ka­'' w słu­chaw­ce? - ale znam ich od­po­wiedź. Nie, nie pa­mię­ta­ją. Bar­dzo by ich zdzi­wi­ło, że od dłuż­sze­go już cza­su ba­wił się nimi przy­pa­dek. Jesz­cze nie cał­kiem go­tów za­mie­nić się dla nich w los, zbli­żał ich i od­da­lał, za­bie­gał im dro­gę i tłu­miąc chi­chot od­ska­ki­wał w bok. Były zna­ki, sy­gna­ły, cóż z tego, że nie­czy­tel­ne. Może trzy lata temu albo w ze­szły wto­rek pe­wien li­stek prze­fru­nął z ra­mie­nia na ra­mię? Było coś zgu­bio­ne­go i pod­nie­sio­ne­go. Kto wie, czy już nie pił­ka w ...
Czytaj dalej »