niewypożyczalne

Wyobraźcie sobie, że odkąd pamiętacie, żyjecie w więziennej klatce, w podziemiach,  z samymi kobietami. Wokół klatki krążą mężczyźni z batami, którzy nigdy się do was nie odzywają. Ba! Nawet na was nie patrzą, a mimo to cały czas pilnują. Jest was w sumie czterdzieści i nie wiecie jak się tam znalazłyście, po co tam siedzicie i dlaczego jesteście pilnowane. Nie macie pojęcia o upływie czasu. Trzydzieści dziewięć kobiet jest od was starszych i tylko mgliście pamięta poprzednie życie. Wy natomiast nie wiecie nic o świecie zewnętrznym, bo od dziecka siedzicie w klatce. Pozostałe współwięźniarki próbują wam wytłumaczyć jak wyglądał świat kiedyś, ale robią to niechętnie i fragmentarycznie. Jednego dnia rozlega się alarm i strażnicy porzucają wasze więzienie, na szczęście zostawiając klucze. W końcu po dziesiątkach lat wychodzicie na zewnątrz. Niestety, upragnione wyjście z klatki niewiele wyjaśnia… .   To przejmująca do szpiku kości powieść o samotności. Smutna i nieodgad...

To bardzo smutna historia. Na przykładzie głównej bohaterki śledzimy losy rozdzielonych wojną koreańskich rodzin. Rodzice z dziećmi, żony z mężami czy bracia z siostrami często na uchodźczym szlaku widzą się po raz ostatni. Rozstają się bez możliwości powrotu, oddzielają ich granice państw, której nie da się przekroczyć. Rozłączone rodziny żyją od tej pory w ciągłej tęsknocie i poczuciu niepewności o zagubionych bliskich. Nie dostają od nich żadnych wiadomości, nie wiedzą nawet czy żyją. Komiks w bardzo poruszający sposób pokazuje nam jak bolesne może być czekanie na powrót bliskiego, na choćby strzęp informacji o zaginionym w tłumie krewnym. To niejednokrotnie czekanie bez końca i bez pewności, że się w końcu doczeka. Pięknie i przejmująco narysowany i napisany jest ten komiks. Od strony graficznej ujmują nietypowe próby uchwycenia ruchu i krajobrazu. Czarno-biała kreska dobrze oddaje powagę poruszanego tematu. Polecam serdecznie!