CESARZOWA PIOTRA, KRISTINA SABALIAUSKAITĖ
Cesarzowa jest umierająca.
Choć umierała już
wielokrotnie. Opowiada nam całe swoje życie, od samego początku, od bycia małą
dziewczynką.
Cesarzowa kaszle.
Jej opowieść jest długa i pełna krwi. Dosłownie, gdyż na
łożu śmierci, co chwilę się nią dusi i w przenośni, bo jej życie obfitowało w
wiele udręk.
Cesarzowa wspomina przemianę.
Ale jest to opowieść niesamowita i zaskakująca. Okrutna i
wspaniała historia powstawania z popiołów już prawie martwej dziewczyny,
traktowanej jak przedmiot, która stała się cesarzową Rosji.
Cesarzowa nadal kocha.
Miłość i namiętność uratowały ją z rąk gwałcicieli. Katarzyna
przeklina dni, w których służyła mężczyznom tylko za zabawkę do zaspokajania
potrzeb. Wspomina drogę od nienawiści do własnego ciała, po wybuchy namiętności
w wielkich łożach.
Cesarzowa przeklina naród, którym rządzi.
Swołocz opisana tak bezlitośnie doskonale jak to tylko
możliwe. Wyłania nam się obszerny, skrupulatny obraz społeczeństwa: walczącego
o wpływy, gnębionego przez wrogów i przez własnego władcę; społeczeństwa
naśladującego zachodnie mody i tego,
które kurczowo trzyma się zabobonnych tradycji. Przed nami wizja Rosji, w
której nawet zegary nie chodzą poprawnie, kobieta jest własnością męża, a
dworzanie potrafią zapić się na śmierć.
Mroczna i wciągająca.
Dla mnie najlepsza powieść historyczna jaką do tej pory
czytałam. Gorąco polecam pisarstwo Kristiny Sabaliauskaitė.

Komentarze