niewypożyczalne

 

  Początkowo Meursault mnie irytował. Wszystko był mu obojętne: śmierć matki w przytułku, do którego ją oddał, przyjaźń z mściwym sutenerem, propozycja małżeństwa, która wychodzi od kochanki, znęcanie się nad psem przez sąsiada czy wreszcie uczestnictwo w bójce z Arabami i zastrzelenie jednego z nich. Francuski bohater podchodzi do tych wszystkich zdarzeń z szokującym i irytującym spokojem. Jednakże w drugiej części książki, zaczynamy postrzegać naszego bohatera jako buntownika i nonkonformistę. Dosłownie do ostatnich chwil, konsekwentnie trzyma się swojej prawdy i pozostaje sobą. Nieczuły na presje społeczną, nieumiejący niczego zataić ani przekłamać, prosty człowiek, przyjmuje z całkowitą świadomością swój los. Utwór dosyć trudny i niepokojący. Pozostawia wiele miejsca na dyskusje albo nawet kłótnie.

To był bardzo delikatny utwór. Powiedziałabym wręcz koronkowe pisarstwo. Skojarzenie z Murakamim przyszło samo, choć to przecież nie japońskie, a koreańskie dzieło. Bohaterami jest kobieta i mężczyzna, którzy mają utrudniona komunikację ze światem. On tarci wzrok, ona nie potrafi wydobyć z siebie słów. Paradoksalnie, spotykają się na lekcjach greki, gdzie każdy w swoim języku, próbuje dotknąć tej drugiej osoby. Piękne.