niewypożyczalne

 

 

 

  Powieść Ante Tomicia było jak wytchnienie po ciężkim maratonie. Jak słońce, po pochmurnych dniach. Wprowadziło mnie w dobry nastrój, wywołało uśmiech na twarzy i pozwoliło się cieszyć z dobrego zakończenia. Mimo iż książka zaczyna się od utonięcia statku z imigrantami, z której ratuje się tylko jeden człowiek, nie będzie tu więcej mrocznych wątków. Właściwie znalezienie Sulima, bo tak nazywa się ów młody szczęśliwiec, wprowadzi nas w świat małego miasteczka, które właśnie przygotowuje się do obchodów dnia ich patronki – świętej Małgorzaty. Zgodnie z wiarą w moc świętej, do miasta przybywa więc wiele par starających się o dziecko, w tym pewne niezwykle pobożne małżeństwo. W zderzeniu z lokalną społecznością – wesołą i   otwartą na sprawy łóżkowe oraz legendarnym osłem pana Mikuli-ich pobyt na wyspie będzie pasmem zabawnych nieporozumień. Również wątek Sulima i niby-aresztu, do jakiego zostanie zamknięty, będzie co rusz nas rozśmieszał, a to za sprawą cevapów, które imigra...

 

Joanna Mizileińska chce nam opowiedzieć o swojej rodzinie i o sobie samej przez pryzmat śmierci. Już na początku książki pisze, że panicznie boi się umrzeć. Śmierć prześladuje ją na każdym kroku, dlatego stara się mieć zawsze przy sobie dokument, żeby w razie jej niespodziewanego zgonu, szybko można było ustalić kim jest. Jej lęk wynika stąd iż wiele razy była już świadkiem czyjejś śmierci. I właśnie o tym odchodzeniu najbliższych jest ta powieść. Autorka przedstawia nam losy swoich najbliższych, ludzi i zwierząt, pisze jakie relacje ich łączyły, czy byli ze sobą blisko czy też mieli do siebie pretensje. Opisuje jak odchodzili, oddaje ich ostatnie chwile, słowa i gesty. Najtrudniej jest się jej pożegnać z babcią, która ją wychowała i która była dla niej jak matka. Najwięcej dylematów zaś stwarzało odchodzenie prawdziwej mamy, która przez całe życie nie wywiązywała się dobrze ze swojej roli. Tak samo trudno jest się jej żegnać z ludźmi jak i ze zwierzętami. Ukochane koty, przygarniane z...